omranacademy

همبندی ساختمان (Equipotential Bonding) یکی از مهم‌ترین اصول ایمنی در تأسیسات الکتریکی ساختمان است که با هدف هم‌پتانسیل‌سازی بین اجزای فلزی ساختمان اجرا می‌شود. این کار از بروز اختلاف ولتاژ خطرناک در هنگام تماس انسان با دو نقطه فلزی مختلف جلوگیری کرده و احتمال برق‌گرفتگی را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد.

در ساختمان‌ها، دو نوع همبندی اجرا می‌شود:

همبندی اصلی: در تابلو برق اصلی ساختمان انجام می‌شود و شامل اتصال اسکلت فلزی، لوله‌های فلزی آب و گاز، سیستم گرمایش و سایر اجزای هادی به یک شینه همبندی است.

همبندی اضافی: در محل‌هایی مثل حمام یا آشپزخانه اجرا می‌شود تا سطوح فلزی نزدیک به هم هم‌پتانسیل شوند.

همبندی فونداسیون نیز از مهم‌ترین بخش‌های اجرای همبندی است که در مرحله آرماتوربندی اجرا می‌شود. در این روش، میلگردهای فونداسیون به یکدیگر جوش یا با سیم مسی متصل شده و به شینه ارت یا سیستم زمین متصل می‌شوند. این روش هم ایمنی را افزایش می‌دهد و هم می‌تواند به‌عنوان بخشی از سیستم ارت (مثلاً روش یوفر) عمل کند، به شرط رعایت الزامات فنی.

همبندی با ارتینگ فرق دارد؛ ارتینگ جریان‌های نشتی را به زمین هدایت می‌کند، اما همبندی از ایجاد اختلاف ولتاژ جلوگیری می‌کند.

طبق مبحث سیزدهم مقررات ملی ساختمان، اجرای صحیح همبندی زیر نظر مهندس ناظر برق الزامی است و باید قبل از بتن‌ریزی اجرا و تأیید شود.